Siostry Obliczanki
Menu główne:
ukrycia
Duchowość
Ukrycie przed światem to życie ciche, pracowite, to bohaterskie nieraz poświęcenie się dla Boga, nikomu prócz Boga nieznane, nie uczczone przez nikogo.*
Duchowość ukrycia przekazana nam przez naszych założycieli bł. O. Honorata i m. Elizę jest naśladowaniem Jezusa w Jego ukrytym życiu:
- w Nazarecie, gdy nie był On znany nikomu ze swego boskiego posłannictwa, pochodzenia i poświęcenia się Bogu i sprawie zbawienia*,
- w czasie publicznej działalności, gdy nasz Pan często się ukrywał dla uniknięcia czci lub prześladowań lub idąc na modlitwę*,
- w Najświętszej Eucharystii, gdzie w tejże tajemnicy ponawia się życie ukryte Jezusa, bo On tu jest bardziej ukryty niż w Nazarecie*. Pokorny i cichy jest dla wszystkich dostępny i przez nieustanną i nie narzucającą się Obecność pociąga ludzi do Ojca i Jego miłości.
Ukrycie jest sposobem realizowania w świecie franciszkańskiej cnoty małości (minoritas), bycia "mniejszym" (czyli pokory, uniżenia, skromności, łagodności) po to, aby Chrystus w nas wzrastał.
Jako siostry zakonne bez habitu, staramy się żyć bez rozgłosu i rzucania się w oczy, swoje powołanie zachowując w sercu jako tajemnicę przed Bogiem. Jednocząc się z Chrystusem w częstym, modlitewnym przebywaniu z Nim, karmiąc się Jego Słowem i Ciałem chcemy pełnić w świecie rolę ewangelicznego zaczynu, który - niewidzialny - przetwarza ciasto od wewnątrz, i rolę soli, która - niewidzialna - nadaje potrawie smak. Ślubowana czystość, ubóstwo, posłuszeństwo zbawczej woli Ojca dzięki ukryciu staje się świadectwem Jego miłości do wszystkich, szczególnie do najbardziej zagubionych i oddalonych od Jego Domu.
Zaprawdę tylko miłość, która się poświęca w ukryciu, nie szukająca sławy ze swego poświęcenia jest jedynie prawdziwą, szlachetną, bezinteresowną i heroiczną miłością. Co za pociecha dla tych dusz, że mogą oddać Panu Jezusowi miłość za miłość, ukrycie za ukrycie, bezinteresowne poświęcenie za takież Jego poświęcenie, i jak powinny pragnąć wytrwać do końca w tym ukryciu podobnie jak On, aż do ostatecznego tchu przetrwał w nim na krzyżu.
Dla osoby zakonnej ukrytej klasztorem jest Najświętsze Serce Pana Jezusa, celką skupienie i cisza wewnętrzna a kratami chroniącymi od świata to duch nieustannego czuwania nad zmysłami i umartwienia tak wewnętrznego jak i zewnętrznego. Duch ofiary i poświęcenia miłości Boga i dusz.
Ukryte życie zakonne jest najwyższym aktem miłości Boga i ludzi.*
* - cytaty za bł. O. Honoratem