Eliza Cej­zik (1858–1898) u­ro­dzi­ła się w Oren­bur­gu (Ce­sar­stwo Ro­syj­skie) w pol­skiej ro­dzi­nie. W Pe­ters­bur­gu — dokąd prze­nieśli się ro­dzi­ce — u­zy­ska­ła kwa­li­fikacje na­uczy­ciel­ki. Mło­dość spę­dzi­ła na Wo­ły­niu, gdzie po śmier­ci ro­dzi­ców i naj­star­szej sio­stry o­pie­kowa­ła się młod­szym ro­dzeń­stwem. Po ich u­sa­mo­dziel­nieniu się, w 1888 r. przy­była do War­szawy. We wrze­śniu po­zna­ła bł. Ho­nora­ta Koź­miń­skie­go, który w tym cza­sie prze­by­wał w klasz­to­rze ka­pu­cyń­skim w Za­kro­czy­miu. Zo­sta­ła przez niego przy­go­towa­na i wy­bra­na na a­po­stoł­kę Naj­święt­sze­go Obli­cza Pana Je­zu­sa, o­fia­ru­ją­cą całe swoje życie jako dar mi­ło­ści wy­na­gradzają­cej.

Czytaj więcej...

W la­tach 1902–1915 Zgro­ma­dze­nie WNO pro­wa­dzi­ło sze­reg dzieł ty­po­wo a­po­stol­skich, w miej­sco­wo­ściach: Ró­żan­ka, Koń­skie, Bro­wa­ry, Stą­por­ków, Pil­czy­ca, Przeź­dziat­ka, Ru­dzie­niec, Su­cho­wola, Łasz­czów, Kiel­ce. Sio­stry sku­pia­ły się na pracy z dzieć­mi i mło­dzie­żą, pro­wa­dząc tzw. „Ochron­ki” — szko­ły e­lemen­tar­ne, po­łą­czone z o­pie­ką dzien­ną nad ma­ły­mi dzieć­mi oraz szko­ły-pra­cow­nie przy­spo­sa­biają­ce do za­wo­du.

Czytaj więcej...

Go to top